มาโฮโทโกโระ

โรงเรียนเวทมนตร์อันเก่าแก่ของญี่ปุ่นแห่งนี้มีจำนวนนักเรียนน้อยที่สุดในบรรดาโรงเรียนเวทมนตร์ที่ยิ่งใหญ่ทั้งสิบเอ็ดแห่ง และเปิดรับนักเรียนตั้งแต่อายุเพียงเจ็ดขวบ (แม้ว่าจะยังไม่ได้เข้าพักประจำในโรงเรียนจนกว่าจะอายุสิบเอ็ดปีก็ตาม)

ในช่วงที่ยังเป็นนักเรียนแบบเช้าไปเย็นกลับ เด็กๆ พ่อมดแม่มดจะถูกพาบินไปกลับระหว่างบ้านและโรงเรียนทุกวันบนหลังของฝูงนกพายุยักษ์ พระราชวังอันวิจิตรงดงามของมาโฮโทโคโระสร้างขึ้นจากหยกสีน้ำมันแพะ ตั้งอยู่บนจุดสูงสุดของเกาะภูเขาไฟมินามิ อิโวจิมาซึ่งถูกมองว่าเป็นเกาะร้างตามที่พวกมักเกิ้ลเข้าใจ

เมื่อแรกเข้าเรียน นักเรียนจะได้รับมอบเสื้อคลุมเวทมนตร์ ซึ่งสามารถขยายขนาดตามตัวผู้สวมใส่ และจะค่อยๆ เปลี่ยนสีไปตามระดับความรู้และความสามารถที่เพิ่มขึ้น โดยเริ่มจากสีชมพูอ่อนและจะกลายเป็นสีทอง (หากทำคะแนนได้ยอดเยี่ยมในทุกวิชาเวทมนตร์) แต่หากเสื้อคลุมเปลี่ยนเป็นสีขาว นั่นเป็นสัญญาณว่านักเรียนคนนั้นได้ทรยศต่อประมวลกฎหมายพ่อมดญี่ปุ่น และหันไปฝ่าฝืนใช้เวทมนตร์ต้องห้าม (ซึ่งในยุโรปเราเรียกว่าศาสตร์มืด) หรือละเมิดบทบัญญัติปกปิดความลับระหว่างประเทศ การที่เสื้อคลุมกลายเป็นสีขาวถือเป็นความอัปยศอย่างร้ายแรง ซึ่งส่งผลให้ถูกไล่ออกจากโรงเรียนทันทีและต้องเข้ารับการตัดสินโทษที่กระทรวงเวทมนตร์ของญี่ปุ่น

ชื่อเสียงของมาโฮโทโคโระไม่ได้สั่งสมมาจากความเป็นเลิศทางวิชาการอันน่าทึ่งเท่านั้น แต่ยังรวมถึงชื่อเสียงอันโดดเด่นในกีฬาควิดดิชด้วย ตำนานเล่าว่ากีฬานี้ถูกนำเข้าสู่ญี่ปุ่นเมื่อหลายศตวรรษก่อนโดยกลุ่มนักเรียนฮอกวอตส์ผู้บ้าบิ่น ที่ถูกพายุพัดหลงทิศระหว่างพยายามบินร่อนรอบโลกด้วยไม้กวาดที่ไม่พร้อมใช้งาน พวกเขาได้รับการช่วยเหลือโดยกลุ่มเจ้าหน้าที่พ่อมดจากมาโฮโทโคโระที่กำลังสังเกตการเคลื่อนที่ของดวงดาว และได้อยู่เป็นแขกนานพอที่จะสอนพื้นฐานการเล่นควิดดิชให้แก่พ่อมดแม่มดชาวญี่ปุ่นอันเป็นการกระทำที่พวกเขาต้องนึกเสียใจในภายหลัง เพราะสมาชิกทุกคนในทีมควิดดิชทีมชาติญี่ปุ่น รวมถึงทีมแชมป์พรีเมียร์ลีกทีมล่าสุดอย่าง โทยโอฮาชิ เทนกุ ต่างยกความเก่งกาจของตนให้กับการฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วงที่ได้รับจากมาโฮโทโคโระ ซึ่งพวกเขามักจะต้องฝึกซ้อมเหนือท้องทะเลอันปั่นป่วนท่ามกลางพายุคลั่ง ทำให้ต้องคอยระวังไม่เพียงแค่ลูกบลัดเจอร์เท่านั้น แต่ยังต้องคอยหลบเครื่องบินจากฐานทัพอากาศของมักเกิ้ลบนเกาะข้างเคียงอีกด้วย